Foto: Nuborgh College Veluvine Nunspeet | de Nunspeetse Buizerd
De Nunspeetse Buizerd duikt in het dossier van cultureel centrum Veluvine. In een serie van artikelen onthult de Buizerd wat er daar daadwerkelijk afspeelde.
Uit vertrouwelijke documenten blijkt dat de start van het project allesbehalve vlekkeloos verliep. Achter de schermen was er geen sprake van de geplande samenwerking, maar van harde confrontaties, een bewuste fysieke afscheiding en een risicovolle omgang met miljoenen euro’s aan gemeenschapsgeld.
Een droom van 16 miljoen euro
Het plan was ambitieus: een Multi Functionele Accomodatie (MFA) waar onderwijs (Nuborgh College en Landstede), cultuur en welzijn (Stichting Molijn-de Groot) samen zouden komen onder één dak. Dit zou niet alleen goed zijn voor de inwoners, maar ook geld besparen voor de gemeente Nunspeet. De werkelijkheid was echter minder rooskleurig. Terwijl de gemeente 16 miljoen investeerde, werd er achter de schermen vooral gestreden om macht en eigen regels.
De valse start: Landstede versus Nuborgh
De problemen begonnen al bij de allereerste bouwtekeningen. De gemeente had Onderwijsgroep Landstede gevraagd om het voortouw te nemen en een eerste plan voor de MFA te maken.
Maar zodra dit plan in 2003 op tafel lag, trapte de Nuborgh hard op de rem.
De school liet het gemeentebestuur schriftelijk weten dat zij het absoluut niet eens waren met het opgestelde ‘Programma van Eisen’ (de lijst met afspraken over wat er gebouwd moest worden).
Volgens de school was hun eigen programma van eisen niet in het plan verwerkt en hadden zij het document nooit goedgekeurd.
De toon was gezet: nog voordat er één steen was gelegd, lag de school al overhoop met de partij die het plan moest trekken.
‘De enige partij die alles vertraagt’
Om de boel vlot te trekken, werd adviesbureau Berenschot ingeschakeld. De procesmanager van dit bureau was in zijn rapportages opvallend scherp over de houding van de Nuborgh-school.
In een evaluatie uit februari 2004 werd de school aangewezen als de grote dwarsligger. De procesmanager schreef letterlijk dat Nuborgh de ‘enige partij is die de realisatie van de MFA ernstig vertraagt en de inzet van anderen daarmee frustreert’.
Berenschot concludeerde dat alle bezwaren van de school waren weerlegd of tegemoetgekomen. Hij omschreef de houding van het schoolbestuur zelfs als een vorm van ‘koudwatervrees’. Maar er was geen reden om toe te geven, want de school had niets te vrezen.
De gemeente had volgens diezelfde analyse juridisch voldoende grond om deelname aan de MFA af te dwingen. Dat deed zij niet.
De andere kant: Wetten en identiteit
Toch was de houding van de school niet alleen gebaseerd op onwil. De Nuborgh benadrukte dat zij het project in de basis ondersteunden. Hun kritische opstelling kwam naar eigen zeggen voort uit de zorg voor hun leerlingen en hun ‘wettelijk recht op juridisch eigendomsrecht’.
Volgens de school moesten zij vasthouden aan hun eigendom vanwege landelijke regels voor onderwijshuisvesting.
Daarnaast was de Nuborgh bang dat hun eigen christelijke identiteit verloren zou gaan; zij vonden dat de eerste plannen vroegen om het inleveren van die identiteit, wat zij onacceptabel vonden.
De glazen wand en de 12,7 miljoen subsidie
Hoewel de MFA bedoeld was voor samenwerking, trok de school zich tijdens de bouw dan ook volledig terug in de eigen ruimten.
Het meest veelzeggende symbool hiervan is de glazen wand met een eigen sleutel, die door de school zelf werd geëist om hun deel fysiek af te sluiten van de rest van Veluvine. Dit ondermijnde direct de beoogde synergie waarvoor de gemeente maar liefst 12,7 miljoen euro aan subsidies had verstrekt.
Ook ontstonden er direct na de opening conflicten over de overblijfruimte voor leerlingen, omdat de school eerdere afspraken over gezamenlijk gebruik van de foyer had afgehouden en later alsnog ruimte opeiste.
Geen VvE, wel een miljoenennota
Een cruciaal gevolg van dit initiële wantrouwen is dat er nooit een Vereniging van Eigenaren (VvE) of een splitsingsakte is opgesteld.
In de samenwerkingsovereenkomst van 2005 stond de verplichting om een VvE op te richten nog steeds expliciet vermeld – maar aan die verplichting – blijkt nu – is geen uitvoering gegeven.
De school wilde destijds niet samenwerken in een VvE en wenste ‘los’ te blijven van het algemene deel.
Dit gebrek aan een juridische structuur zorgt nu voor grote discussies over wie verantwoordelijk is voor het onderhoud.
Het meest urgente voorbeeld is de noodzakelijke renovatie van het dak, waarbij onduidelijkheid bestaat over wie de miljoenennota moet betalen. Omdat de percelen wel gescheiden zijn maar het dak één geheel vormt, is het juridisch een doolhof geworden waar de gemeente nu als nieuwe aandeelhouder een oplossing voor moet vinden.
De keuze om eigen te blijven boven samenwerken heeft een prijs gehad. Vijftien jaar later betaalt Veluvine – en daarmee de inwoners van Nunspeet – nog steeds de rekening.
0 reacties